Nolur kal,bir incir mevsimi kadar.
Her yarımı kendi içinde terk eder gibi.
Şimdi ağlamak istemiyorum.
Gümüş aynalar gibiyiz ters düz edilen.
Şimdi mirastır,benden kalan varsa,
Küçük bir kız çocuğuna.
Ah,yol kenarlarında,yol kenarlarında
Ağlamak istemiyorum..
Onun içindir ki,bir sandık odasında
Kapatılmış teriyer yavrusu gibi
Tırmalıyoruz seni,hayat.
Şimdi ağlayabilirdik,
Kısa bir vazgeçiş içerseydin eğer.
(İstanbul)
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta