“ Ben Mostar’a gidiyorum çocuklar! ”
“Mostar” dediğin nedir ki Baba;
Aha şurası, burnunun dibi,
Kapat gözlerini ve rahat uyu.
Masal değil, Mostar!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gönlünüze sağlık!
Kurgulanmış ötekileri reddin timsali olan, yeniden yapılması dünyaya ve hayata dair ümit vadeden köprümüzden adını alan ve onun misyonunu yeniden inşa etmeye çalışan kalem işçilerinin köprüsü olan MOSTAR DERGİSİ çıktı!...
Haberiniz olsun!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta