Silik bir gölge oldum, duvarlarda izim yok.
Kendi kendine tutsak, kürek mahkumuyum ben.
Çıkar yoldan bol ne var, alabildiğine çok
Senin peşinde kayıp, çıkmaz yollardayım ben.
Aklıma uydum yine, kör olası aklıma,
Bereket sağnağında kupkuru kalmışım ben...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta