Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Minik Mavi bulut
Taş yüreğine hapsoldu
Gökyüzünü unuttu!
işte burası, tam burası şiirin finaliyim ben diye haykırıyor.
mükemmeldi.
kutlarım.
Sevgili kardeşim Özgen'e katılıyorum..
Duygularınıza sağlık....
Sevgi ve saygılar güzel yüreğe.......
Merak etme sen, kuşlar kanatsız gökyüzü bulutsuz kalamaz... :))
Tebrikler HÜRdost...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta