Sözüm aşkın hikmetli yüzüne
Ülkemin bütün kuşları sürgünse
Melekler dahi kırgın geliyorsa gözüme
Elimdeki kalem kırılmışsa
Yeryüzünün en yalnız insanı bensem
Yeminim senin yokluğunda tazelenmişse
Elini tutmadan öldüğüm içindir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta