Mıgo Le Tü Delali Şiiri - Baki Ortak

Mıgo lê tu delalî
gotinek di nav dilê min de tê şikandin,
wek dengê ku ji dûr ve tê
û rast li nav xewnan dixebite.

Tu gul î, tu rîhan î
bêhna te ji her tiştî zêdetir e,
evîn bi nav te dest pê dike.
Her car ku navê te dibêjim
şev ronî dibe,
dil jî xwe ji zindanê berdide.

Tü rıhani berî çema me
em li du beran in,
av di navbera me de dimeşe
lê ev av tenê av nîne,
ev hest e,
ev xatir e,
ev evîna ku tu carî negihişt.

Ez tu bi çavên xwe dixwazim,
bi hînkirina demê,
bi şewata dilê xwe.
Tu tê,
lê her car tu di nav xewnan de tê,
di rastiyê de dûrî.

Ev evîn
ne bi rê û ne bi dest e,
ev evîn bi can e.
Gotin li wê kêm in,
sûkût li wê pir e.
Ez hîn bûm
ku hin tişt
tenê bi dil tê gotin.

Şev bi nav te re dirêj dibe,
roj bi nav te re kurt dibe.
Hêvî wek zarokek
di nav dilê min de dimeşe.
Ez dipirsim xwe:
ev evîn qas çend e?
Tu bihurim,
an ez bi te re bim?

Gulek li ser rê ket,
rîhanek ji wê bilind bû.
Tu bûyî wî bîranîna
ku her car dil dişewite.
Ev evîn
ne xweş e,
lê rast e.

Berî çema me…
em hezkirin e,
lê bê hev.
Dengê te tê,
lê destê te nayê.
Ez dibim rê,
tu dibî bîranîn.

Û ez di dawiya vê helbestê de
navê xwe ji xwe re dihêlim.
Çimkî ev evîn
ji nav û dengê min mezintir e.
Serê xwe dadim nizm
û bi dilê şewitî dibêjim:

Ev helbest
ji evînê hatî nivîsîn,
ji dilê kul hatî şandin.
Navê wê di dawiya wê de ye:
Kul Ortak

Söyle Bana Ey Güzel

Söyle bana ey güzel
yüreğimin içinde kırılan bir söz var,
uzaktan gelen bir ses gibi
düşlerimin içine yürür.

Sen gülsün, sen reyhansın
kokun her şeyden daha baskın,
aşk adınla başlar.
Adını her andığımda
gece aydınlanır,
yürek kendi zindanını yıkar.

Aramızda bir nehir var
iki yakadayız,
su akar aramızdan
ama bu yalnızca su değil,
bu histir,
hatıradır,
hiç ulaşmamış bir aşktır.

Seni gözlerimle seviyorum,
zamanın öğretisiyle,
yüreğimin yanışıyla.
Geliyorsun,
ama hep rüyada geliyorsun,
gerçekte uzak kalıyorsun.

Bu aşk
yolla da elle de tutulmaz,
bu aşk candan ibaret.
Sözler ona yetmez,
suskunluk daha çok şey anlatır.
Öğrendim ki
bazı şeyler yalnızca yürekle söylenir.

Geceler senin adınla uzar,
günler senin adınla kısalır.
Umut bir çocuk gibi
içimde dolaşır.
Kendime soruyorum:
bu aşk ne kadar sürer?
Seni mi taşırım,
yoksa seninle mi tükenirim?

Yola düşmüş bir gül gördüm,
reyhan kokusu yükseldi.
Sen,
her seferinde yüreği yakan
bir hatıra oldun.
Bu aşk
kolay değil
ama gerçek.

Aramızda bir nehir var…
Yakınız
ama ayrı.
Sesin gelir,
elin gelmez.
Yol olurum,
menzil susar.

Ve ben bu şiirin sonunda
adımı kendimden geri alırım.
Çünkü bu aşk
benim adımdan büyük.
Başımı eğip derim ki:

Bu şiir
aşktan yazıldı,
bir kulun yüreğinden çıktı.
Adı en sonda söylenir:
Kul Ortak

KUL ORTAK