Misafiriz bu evde,bu mekanda bu yerde,
Bu dünyada misafir,gidiciyiz dostlarım.
Giderken her şey kalır,bir şey yoktur elinde,
Emanet her bir eşya,hani geçen yıllarım!
Misafirken dünyada,bilmezsek kıymetini,
Menekşeler boyun bükmüş,haşin rüzgar estiğinde,
Gökyüzüne kara çarşaf,bulutlar serpildiğinde.
Bükme boynun mor menekşe,bir gün sende güleceksin,
Seni hiçe sayanlara,sende galip geleceksin.
Çiçeklerin özü sensin,gün gelecek,seveceksin,
Birden çıktın karşıma neden kayboldun,
İzin bile kalmadı sessizce yok oldun.
Hayallerimdeydin rüyalarımı süslüyordun,
Seni seviyorum derken yalan mı söylüyordun.
Ölüm bile son vermezdi seni sevmeme,
Kurban Bayram'ının ilk günü bizi bırakıp gittin,
Bin dokuz yüz seksen beşti birden bire terkettin.
Elinde olsa idi belki de gitmeyecektin,
Biricik kızının umudunu babam yok etmeyecektin.
Oysa mümkün değildir dönülmeyen o yoldan,
Gizli bir şeyler sanki çağlayan bir ruh bulmuş,
Köpük köpük dökülüp bir derya deniz olmuş.
Fışkıran volkan gibi gönlümün sarayında,
Hatıralar canlandı sanki dört bir yanımda.
Kaderin ben bağrında huzuru yakalarken,
Neler oluyor evrende,
Herkeste neden kin şiddet.
Bir göz gezdirsen çevrende,
Mutluluk yok var hep hiddet.
Maçlar kavga arenası,
Gel, kütüphaneler haftası oku,
Güneş bir haşmetle nasıl parlıyor.
Yaşam gergefinde bilgiyi doku,
Bilgiler kişiye onur veriyor.
Oku öğren sindir ta yüreğine,
Krallar acımasız kurallar koymuş,
Kurallarsa bu kralları boğmuş,
Boğulunca kurallardan o krallar,
Krallar koşup kuralları boğarlar.
Boğulan kurallar hep yok sayılmış,
Gözlerimden gözlerine kurmak isterken köprü,
O masum çırpınışla gönlüm öyle mutluydu.
Biraz beni kırsaydın dilerdin hemen özrü,
Sevdamız o çağlarda sevgiyle umutluydu.
Pırıl pırıl kalbimiz yanıyordu hep közlü,
Gecenin içinden bir çığlık kopar,
Karanlık çığlığı dertlerle boğar.
Umutlar korkuyla yolundan sapar,
Huzur kurtularak yeniden doğar.
Gece karanlığı gün ışığına,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!