Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
gönül suları sana akarken önüme bentler koyar bakışların...ki o bakışlarda duvar için taşlar saklıdır...unutma...duvarlarda korunurken kendin içinde esir kaldığın gün yine seni oradan çıkaracak bir yürek burada bekler durur...Ahmet bey şiiriniz çok güzeldi...tebrikler...bende hissettiklerimi yazmaya çalıştım...selam,saygı ve sevgilerimle...
naifliğin, hayata sarmalanmanın şiiri gibi geldi bu okumamda...kutlarım...
ruh meyletmeye başlayınca güller kokmaya başlar,
hayat su gibi akmaya başlar...ve canlanır...aynı yöne bakan iyi yereğin birleşmesiyle...
tebrikler şairimize:)
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta