18 Temmuz 2005, İstanbul
ve yeniden, ay tepede, içten yakan ışığıyla beni
sessiz kanatlarından düşen gecenindir kalbim
hala elimin ta içinde yıllardır soluk bekleyen gülü, kemiği
yetişmeye güdümlü, dikenleriyle, tekrar dirilt onu elohim
bu kök şarabı, çok tatlı, koparmak acı olan
bilmek, gündoğumunda kurumaya mahkum ıssız kökleri
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim



