Bir kış günüydü aylardan şubat
günlerden perşembe ve saat yelkovanda
ikiye akrepte ise altıya yakındı
Hava hiç olmadığı kadar soğuk
kalbimse bir türlü ısınamayan sonbahar kuşları gibi göçe hazırlık yapıyordu Öylesine yalnız öylesine çaresiz ve öylesine umutsuzdum ki
Kar geceden bastırmış yaklaşık otuz santim vardı
Hava soğukta olsa
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta