En az mevsimler kadar yalnız hayatım.
Kış soğuğuna benzeyen, gençlik baharım,
Ey kalbinde umudu tükenmiş kara bahtım.
Savaşmak sana mı kaldı? bak bu yüreğim yine yandı.
Mevsimler bir bir geçerken.
Bu baharda vefa nedir? bilmeyen dostlar da giderken.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta