Mevsimler Gibi Şiiri - Gülay Özdemir

İnsan, içinde bir mevsim taşır.
Eriyip giden aylar gibi
değişir sessizce.
Bir yanı bahardır;
umut tomurcuklanır dallarında.
Bir yanı kıştır;
ayaz iner yüreğinin en kuytu yerine.

Bir yanı sonbahardır insanın;
sararmış hatıraları
rüzgâra bırakır usulca.
Her esinti,
bir anıyı alır götürür,
geriye yalnız
suskun dallar kalır.

Ben insanları
mevsimlere çok benzetirim.
Kiminin gelişi
ilkbahar sabahı kadar aydınlıktır.
Kiminin vedası ise
zemheri gecesi kadar uzun,
soğuk
ve unutulmaz.

Kimi,
dokunduğu yere çiçek açtırır.
Kimi,
geçtiği her yerde
derin bir sessizlik bırakır.
Bir gülüş bile bazen
bir ömre bahar olur;
bir söz,
yıllarca dinmeyen kış.

Her dostlukta
bir yaprak dökümü saklıdır.
Önce birkaç yaprak düşer,
kimse fark etmez.
Sonra dallar seyrelir,
gökyüzü görünmeye başlar.
Bir gün dönüp bakarsın;
koskoca ağaç
yalnızlığı giyinmiştir.

İnsan da böyledir.
Her kırgınlık,
içinden bir dal eksiltir.
Her hayal kırıklığı,
köklerine kadar iner.
Yine de ayakta kalmayı
öğrenir zamanla.

Çünkü mevsimler
hep yeniden döner.
En uzun kış bile
bir gün bahara yenilir.
Yeter ki insan,
yüreğinin toprağını
umutsuzluğa teslim etmesin.
Bir tek filiz bile,
yeniden başlamaya yeter.
02.08.2026
~ Gülay Özdemir ~