Mevsimler Şiiri - Ayşe Uçar

güz gelir soyunur yine ağaçlar
neşesi kırılır dalların ve yaprakların
eteği yelpâzeli rüzgârların uğrağı
kuşhanelerde artık ne yumurta kalır
ne de yavrular

özlenen yasemin kokuları
güneşin sıcak gülümsemesi çok uzaklarda
yağmur ve sisli günlerin ıslak yürüyüşüyse
kirli sokaklarda

silinir yaz aşklarının masalı
vedalara döner kalplerin yorgun yüzü
ruhunla büyüyen çocukluğun artık incinir
yoksul günlerin ağırlığında hafif kalır
yılların bakir özgürlüğü

yüzüne gölgeler işleyen
gözlerindeki gülümsemenin yerine
hüzün konduran kaybedişler unutuluşlar silsilesi
ve dev gibi gövdelenen endişeler
yılgınlıklar karnavalı

üzgünsündür artık
bir kedere sarılan sarmaşıklar gibi
yorgunsundur kendi dalına kırgın bir yaprağa benzer
tepkisizliğin ve boşvermişliğin

zamanla
öğrenirsin ki mevsimler sık sık değişir
yazsa en hızlısı en uçarısı
gül yatağında öldürür gider
çoğu aşkları

kala kalırsın kendinle güz ortalarında

2201202623:35