'o kendini biliyora ithaf'
sıcak kalışların meşalesi sönmeden, savrul sensiz karanlıklarıma
isimsiz sevgiler söyler sana olan atılışlarımı
senli mevsimlerin sıcak anlarına düşlerinin yağmuru ışıldar
ıslanır peri suretinden akan huzur zamanın
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




KEMANIN SESİ
iki avcumun arasına aldım yüzümü küçük bir çocuk gibi
korkmadım bu kez karanlıktan, kapadım tüm ışıkları
ve kapadım gözlerimi kemanın sesiyle huzuru alıp yanıma.
içlenmelerini dinledim baş ucumdaymışsın gibi,
gözlerinde çakmak çakmak yanan yıldızlara aldanırken,
leyla gibi çöllerinde buldum kendimi, senden kendimi ararken.
la'l rengi düşlerini kemanın tellerine nakşederken
ben çok uzaklarındaydım, o uzakların uzak olduğu düşlerde
ifşa edemediğin hayalin içindeydim ben, ''sen beni, bensiz severken''
betimleyemedim hislerimi bu yüzden, kayıp düşlerin dergahında
çocuk gibi kaldım işte orada öylece, o koca karanlığın içinde
bulsam da seni kayıpları yaşadım, kemanın sesinde
ve ben hiç bilmedim seni, hiç bilmedim sevgini
yarını, yarınları var mıydı bu karanlığın yarılanan gecede
ama sen yoktun biliyordum, o yarının o yarınların ilk güneşinde.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta