Naftalin kokulu sabık ceketimi çıkart bana.
Cebindeki parça parça mektuplar armağanımdır sana.
Duyulsun sesim!
Çığlığım serseri sokaklara,ayyaş kaldırımlara ve her seferinde gözümü alan o loş ışıklara.
Zaman araftayken, geçmez günler asla.
İşte o günlerde tozlu raflardan çıkartıp okuduklarımı hatırla.
Biraz anı olsun , zaman anıların ortasında dursun.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta