Betonun ve camın yükseldiği yerde,
Gökdelenler gölgelerimizi uzatırken,
Biz küçük bir fısıltıyız kalabalıkta.
Herkes aceleci, herkes bir yere yetişiyor,
Ama senin elin, benim labirentimdeki tek sabit nokta.
Metro tünellerinin uğultusu,
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta