Mete İlkyaz Şiirleri - Şair Mete İlkyaz

aynı mekan
ayrı kişiler
ah zamanın haylaz çocuğu ben
nasılda kucakladım annemi düşümde
ölüyordu
hafifti tüy kadar

Belleksiz ırmakları sayıklıyor
Uzakta biri
unutmak erdemdir diyor
Gölgeler
Ah kül rengi gölgeler
Kıpır kıpırlar

kin tutuyorsun biliyorum
geceye ve kocamış toprağa
küskünsün
kendine
ve beyaz olan herşeye
kızgınsın

karıncalar taşıyorlar ölülerini
mezarları yok oysa
yağmur çiseliyor
ıslanıyorlar
güneş çoktan çekilmiş evine
uyuyor tek başına

zaman
ah o sinsiliği evrenin
kaçamak yapışı
ilk patlamadan arta kalan
yokluk
uydurmamız

ey ruhumun kocamış tanrıçası
şişirilmiş erdem
sönmüş yüz
ve vedası gerçekliğin
yitik özüne
ey körpe dünya

Tapınaklarda sevişildi
ve kiliselerde sperm günleri ilan edildi
kutlandı her yıl
düş gemisinde güvertede erkek erkeğe yapılan
dansın sonunu
utancından izleyemedi sarışın yosmalar

kara kertenkele hain
boynuma dolanmış
kara kara gülüyor
sessizim
yılanlar bedenimde
sarmaş dolaş

Zaman mühürlüyor
bir bir
En derin sevgileri
çocuksu aşkları
Saf saatleri
sevişmeleri

Hangi nehirdi yıkandığımız
Anımsa
çamurda sevişenleri
Hangi suya iki kez girilmezdi
Anımsa
Yazık