Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Iran adli bir hükümetinin caynağı altında,GÜNEY AZERBAYCAN bölgesinde kimliyimi örtbastıe edilen bir yerde dünyaya göz açtım. 8 ile yakin FARS şuvonizm deyirmanina su töktüm (farsca şiir yazdım) . duyğularımı,kederlerimi ata anamla paylaşım diye türkce düşünmeye başladım. bu yaşayışımın acı çağlarının başlanışı oldu.
daha sonra bu acı içimi gezdi ve beni kim olduğuma doğrü sürüdü. ve şimdi ben şaiir deyilim belki vatanim AZERBAYCANin acıyan yarasıyım.
