Vesiletü'n mestan,ellerini dayamış
bir tek ellerini sevecen bir yere dayama derdiyle
ne ekspresyonist kornasını çalma
ne de endosite etme derdi var lokmayı, heeyt...asilim benim
her dayanak bir dengesizliğin dengesi
oh...'um ki hemde nasıl dengem oluyor
bir gün aramızı açacak louıs pasteur diye ödüm kopuyor...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta