Duraksayıp düşündü mü bir an, öperken?
Gerçek miydi; sükûnetine saklandığı, kendine bile söyleyemediği ismini?
Okyanus gibi miydi varlığı; huzuru oldu; mavi, çırpıntısız ve sonsuz belki?
Ardinda mevsim güz, süpürürken Istanbul sokaklarından O'nun izini,
Can cekiştirmeye hazır mıydı sevgisine mesafelerde?
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta