Mesafe arada,
Olunca,
İnsan insanı,
Tanıyamadı.
Mesafe aradan,
Kalkınca,
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




İnsanın insanı tanıyabilmesi için hem alim, hem hakim,hem de arif olması lazım. Yoksa değil gayrıyı, kendini bile tanıyıp tarif edemez vesselam!
'EY KENDİNİ İNSAN SANAN İNSAN! KENDİNİ OKU! YOKSA CAMİD VE ŞUURSUZ BİR HAYVAN-I NATIK OLMAK İHTİMALİ VAR!'
Nice insanlık mertebelerine doğru arkadaşım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta