Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İnsanın insanı tanıyabilmesi için hem alim, hem hakim,hem de arif olması lazım. Yoksa değil gayrıyı, kendini bile tanıyıp tarif edemez vesselam!
'EY KENDİNİ İNSAN SANAN İNSAN! KENDİNİ OKU! YOKSA CAMİD VE ŞUURSUZ BİR HAYVAN-I NATIK OLMAK İHTİMALİ VAR!'
Nice insanlık mertebelerine doğru arkadaşım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta