29 Ekim 1956 Hatay Samandağ
“beyaz çiçeğim” sen
“kır evin” ben olduğum
sevgilim,
yeter ki
ama yeter ki
varlığın eksilmesin gönül penceremden
öyle kal.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sanırım umutsuzluklar içinde olan birine ithaf edilmiş,oldukça duygu yüklü ve çok güzeldi
yüreğinize sevgiler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta