Mery Ross Şiiri - Muhammed Bakır Yücetepe

MERY ROSS 🌸
Sen bir kıyım çiçeğisin, Meri;
Kibirli bir akşam uykusundan sıyrılıp,
Tufan vâdîlerinin yamacına bırakarak kanatlarını,
İnce bir yaprak yumuşaklığı süzülüşünle,
Kaç ölüyü sevindirdin?
Sen biraz daha gülümse,
Belki o zaman unutulur günahlarım.
Ben yine kıyısından geçtim bugün ölümün;
Beyaz renkleri artıyor uykularımın.
Kaç soluk kaldı heybemde, bilmiyorum;
Kaç asırlık hayâl peşindeyim, bir bilsen.
Gülüşün senin, Meri, belki de iksirdir;
Tebessümün, demli bir sonsuzluk içkisi...
Bıraksan yüreklice, doya doya içsem.
Gel, bu akıl almaz hâlimi dindir.
Çıkmaz bir sokağın başındayım;
Evsiz çiçekler dökülmüş kapı önlerine.
Her yaprağında sana hayran onlarca peri;
Sana baygın, sana delice bakar gözleri.
Kirpiğinin simsiyah dokunuşu var gecelerce;
Göğsümün üzerinde birer saklambaç kelebekleri
Soluksuzca savurur rüyalarımı.
Bu kaçıncı ilkbahardır sana benzeyen?
Sen, o kar dokusu beyaz ten,
Sen, sarhoş edici doyumsuz nefes,
Bir yaşam öpücüğüsün kızıl bûseli.
Meri, sensizliğin kırkıncı hazânindayım;
Harlı ikindilerimin bozlak tadındayım.
Yoruldum kalan günleri saymaktan.
Serin bir sabahın son arzusundayım.
Gel, Meri, kurtar beni yaşamaktan;
Tut kalbimin hızını, sonun sonundayım.