Mersin Diye Bir Yer Var

Mersin diye bir yer var,
İnsanı yavaş yavaş eksilten…
Önce gülüşünden alır bir şeyi,
Sonra sesinden,
En son da umutlarından.
Denize her baktığında
Birini bekliyormuş gibi hissedersin,
Oysa beklediğin
Aslında eski halindir.

Mersin diye bir yer var,
Saatler ağır yürür.
Güneş bile acele etmez batmaya,
Sanki vedaları uzatmak ister.
Bir çay soğur masada,
Bir mesaj gelmez telefona,
Ve insan anlar ki
Bazı suskunluklar
Cevaptır.

Sokaklarında yürürken
Adımların yankı yapmaz,
Çünkü herkes içinden yürür bu şehirde.
Duvarlara sinmiş anılar,
Cam kenarlarında yarım kalmış cümleler vardır.
Bir evin ışığı yanar,
Ama içi karanlıktır çoğu zaman.

Mersin diye bir yer var,
Sevmek cesaret ister.
Çünkü burada sevgi
Çabuk alışkanlığa,
Alışkanlık da suskunluğa dönüşür.
İnsan elini uzatır ama
Dokunamaz çoğu şeye,
Dokunsa da tutamaz.

Deniz her şeyi görür,
Ama kimseye anlatmaz.
Dalgalar kıyıya vurdukça
İnsan kalbinin kırıldığını sanır.
Bir iskele vardır,
Kaç kere gitmeye niyetlenip
Kalamadığını hatırlatan.
Bir vapur düdüğü çalar bazen,
İçindeki gitmeyenleri uyandırır.

Mersin diye bir yer var,
Geceleri uzun,
İç çekişleri daha uzun.
Bir sigara biter,
Bir gece bitmez.
Ay denize düşer,
Ama insanın içinden düşen
Bir daha çıkmaz.

Burada insanlar
Vedaya alışkındır.
Kimisi bir şehri bırakır,
Kimisi bir insanı,
Kimisi de kendini…
Gidenin arkasından
Uzun uzun bakılmaz,
Çünkü herkes bilir:
Bakmak kalmayı öğretir.

Mersin diye bir yer var,
Sabahları masum başlar.
Deniz yine mavidir,
Gökyüzü yine açıktır.
Ama insanın içindeki fırtına
Hâlâ dünden kalmadır.
Bir kahve yapılır,
Bir umut daha ertelenir.

Ve zaman geçer…
Mersin geçmez.
Bir fotoğraf karesinde,
Bir şarkının ortasında,
Bir rüzgâr estiğinde
Ansızın çıkar karşına.
Çünkü bazı şehirler
Bir coğrafya değil,
Bir yaradır.

Mersin diye bir yer var,
Sevdiğini denize anlatırsın,
Çünkü ona anlatamazsın.
Adını fısıldarsın dalgalara,
Dönüp sana bakmazlar,
Ama götürürler.
Belki de bu yüzden
Deniz bu kadar tuzludur,
Herkesin gözyaşı karışmıştır içine.

Ve en sonunda anlarsın:
Mersin bir şehir değildir,
Bir hatırlayıştır.
Unutmaya çalıştıkça büyüyen,
İçinde taşıdıkça ağırlaşan…
Mersin diye bir yer var,
Gidince özlenen,
Kalınca eksilten.