Sana doğduğum kenti anlatmak isterdim,
Hangi dilde anlatayım bilmiyorum ki;
Senin doğduğun kentle, arasında uçurum var
Ben mermi kovanında berfin çiçeğini besliyorum ruhumla
Ve sen; beni hiçbir dilde anlayamazsın
Sen gecenin mavisinde, masallarla uyutulurdun;
Ben gecenin karanlığında, kurşun sesleriyle gözlerimi sıkıca kapatırdım,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta