kardan yapılmış gülücüklerle
ne kadar tanıyabiliriz mutluluğu,
asite benziyor akrabalar,
içten içe asıl damıtanlar huzursuzluğu..
tel örgülerle sarılı günlerde
yanında bildik bir söz arıyor insan,
zaman meriç kılığında çıkarken karşımıza
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta