Çok acelesi vardı gitti dünyadan. Geride kendinden başka hiç bir şey bırakmadı.
Bugün gitmek için dünü bekleme zorunluluğu yoktu. Aceleliğine o kadar çok şey sığdırmıştı ki;
Her gün karşımda durur,durmadan beynime paslı çivi gibi çakılır,çay demler,kitap okur,gitmediğimiz yerlere gider,şarkı söyler,kediyi sever,aynanın karşısında ıslığı ve saçlarının ıslaklığı.
Akşam olur uyumaz,sabah olur kalkmaz.. Ama o günden sonra hiç görüşmedik.
Sahi, bir insan kendine bu kadar merhametli olabilir mi?
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta