Merhamet Şiiri - Ersin Kurt

Bana bilmediğim harflerle gel
Tek dil altı lafı kalemini kırar yalnızlığın
Ansızın o zarif ellerinle çal kapımı
Hemen düş yola, çark etme bu sefer

Sonunda, yıllardan sonra yan yana nefesimiz
Tekrar, varlığınla aydınlandı evimin loş salonu
Fakat sanki yüzüne değil de ateşe değiyor elim
Gitmeyi isteyen bir serseri kurulmuş oturuyor gözlerinde
İşte bu sebepten sökmüştüm hüznün süt dişlerini
Sırf bir defa daha sersemce ölmeyim diye

Yapma!
Kapının koluna çivilenmesin o güzelim gözlerin
Hayat zaten yeterince yıpratıcı bir serüven
Her gün iş niyetine zorlu seferlere çıkıyoruz,
Dönüşümüz muamma...
Aslına bakarsan bu boğucu melodram anbean eksiltiyor bizi

Kalp kıracağım diye telaş etme sakın!
Cümlelerin ukala defolarını bana bırak
Unuttun mu?
Söz ustasıydım ben eskiden
Seslerin yorucu çapaklarını alınca, göreceksin
Nasıl da gösterişli olacak isminin yalın hâli

Bana bakma sen!
Yorulmaktan usanır mı hiç şair yamağı?
Gecenin karanlığı delice parçalanırken
Hevesimin aç taylarını yemledim
Çoğuna kırbaç vurdum şiddete karşıyken, düşün!
Heyecanlar yeşerir gibi oldu içimin en ücrasında
Denedim fakat olmadı
Uçmuyormuş benim masalsı halılarım, gördüm

Her tahribatı kendine yorumlama istersen
Asla, gidişine ağlamıyorum
Yok hayır, acımıyorum bu defa kendime
Sadece yine aşırı şefkat sızmış gen havuzumun sığ sularına
Kanadı kırık aşka merhametim hep bundandır.