Memur Bey Şiiri - Ömer Temel 2

İfade verebilir miyim memur bey!
Kesinlikle sizi hiç bir zaman sevmedim,
İnsanları ayırıyorsunuz öncelikle
Bir köylüyü ayırıp şık elbiselerinizle,
Bir köyü yerle bir ediyorsunuz,
Sakalınıza diyecek bir şey yok,
Hem fazla sakallı da olamıyorsunuz,
Yüzünüz hiç güneş görmemiş bir odada takip ediyor geceyle gündüzü,
Doğrusu gece ile gündüzü ayırt etmeniz de mucize,
Bir mumun ucunda sabahlayan,
Bir camın kenarında çabalayan,
Sahi gece kaç saat gündüz ne kadar sizin orda.

Biz de bazen bir gün akşam olana kadar ne kadar zaman geçiyor bilseniz,
Üstelik bazen geceleri de yıldızlara bakarak çekilen ahı bilseniz
Bilseniz bir mevsimi,
Bir ayı
Bir haftayı
Ve Bir günü,
Üstelik bir mükafatı da olmadan beklendiğini
Ya da harcayarak her şeyini, zararına her şeyini,
Sahi sizin burda maaş diye bir şey var değil mi
Sizin şu gülen yüzünüz bu yüzden en çok,
Şu ütülü ve parlak yüzünüz,
Hele bakışınız,
Hiç sevmedim memur bey,
İnsanı mahçup bırakıyor(olur olmaz yerde düşündürüyor)
Olmadık şeyler getiriyor akla,
Mesela küçük görülmek gibi
Ya da en uç nokta ile en düşük noktayı görmek gibi
Sizin şu bakışınız memur bey,
İnsana sanki alay ediyor,
Hayır hayır sözle değil ama yaptıklarınız,
Elle değil ama tuttuklarınız,
Üstelik bazen aldıklarınız,
Bizim için ömrümüzün tek dileği
Biliyor musunuz

Ne kadar garip her şey memur bey!
Halbuki elbiseleriniz olmasa ayrı değiliz bu kadar,
Hatta size bir fikrimi söyleyeyim.
Bence düşüncelerimiz…
Hayır hayır düşünce o kadar da işlemiyor,
Varı ölçülüyor ince tenli hesaplarla,
Yoku sayılıyor en ince ayrıntılarla,
Sonra kalbin en dokunaklı yerinde bir ayrılık oluyor.
Dokunmadığımız yalan değil ama seçimler,
Seçimlerde her zaman kazanan siz oluyorsunuz,
İzletip ardınızda hayalde kalanı
Bir piknik, bir mola, bir yol kenarında pozlar veriyorsunuz
Ne acayip değil mi memur bey!
Yaşadığımız yeri garip, acayip, kaçış rampası sizin için
Yaşadığımız yerde; mutlu görünüyorsunuz,
Yaşadığımız yerden mutlu görünüyorsunuz.
Memur bey!