Memo Zin'in Büyük Aşkı Şiiri - Baki Ortak

IBu sevda bir kalbin meselesi değildir,
bir halkın yüreğinde kanayan yerdir.
Memo, dağlara yaslanır çünkü başka omuz yoktur,
Zin, geceleri çoğaltır çünkü gündüzler yasaktır.
Aşk burada bir gül değildir sadece,
dikenleriyle büyüyen bir kaderdir.

Kürt dağları bilir bu acıyı,
taş susar ama unutmadan susar.
Her kaya, her uçurum
Memo’nun adını çağırır Zin diye,
Zin’in gözleri Memo diye yanar.
Bu sevda iki kişilik sanılır,
oysa bir halk kadar kalabalıktır.

Memo sevdikçe sürgün olur,
Zin bekledikçe efsane.
Kavuşamamak değil onları yakan,
kavuşamamanın adalet sayılmasıdır.
Bir aşk düşün ki
hem sevilir
hem cezalandırılır.

Dağlara adını kazdım Zîn’im
Geceyle yaramı sezdim Zîn’im
Memo’yum ateşe düştüm Zîn’im
Bu sevda canımdan geçti Zîn’im

Zaman aralarına hançer gibi girer,
duvarlar örülür kalple kader arasına.
Zin’in saçlarında bekleyiş uzar,
Memo’nun gözlerinde yol bitmez.
Bir adım atsa ölüm,
durursa hasret.
Her iki yol da acıya çıkar.

Ama bilmezler:
Aşk bazen ölmemektir,
bazen ölememek.
Memo ile Zin
ikisini de yaşar.

Yasak yazıldı bu aşka Zîn’im
Kader mühür vurdu başa Zîn’im
Bir halk ağlar bu yaşa Zîn’im
Memo’nun ahı düştü taşa Zîn’im

Kürtler bilir bu hikâyeyi,
ninnilerde, ağıtlarda büyür.
Bir çocuk sevdayı sorunca
Memo Zin anlatılır.
Çünkü bu aşk
yalnız iki kalbin değil,
bir halkın yarasıdır.

Zin, sabrı öğrenir susarak.
Memo, direnmeyi öğrenir yanarak.
İkisi de bilir:
Aşk bazen kavuşmak değildir,
vazgeçmemektir.

Kül olsa da sevda sönmez Zîn’im
Yara derin ama dinmez Zîn’im
Adımız destan silinmez Zîn’im
Memo Zin’dir bu aşk ölmez Zîn’im

Ve şimdi susuyorum,
çünkü bazı sevdalar
fazla konuşunca incinir.
Bu şiir,
Kürtlerin en büyük iki aşığına
yakılan bir ağıt,
bir saygı,
bir yemin olsun.

Der ki Kul Ortak:
Adımı sona bırakıyorum,
bu sevdanın şahidi olarak:

KUL ORTAK