Memleket Özlemi Şiiri - İbrahim Küçüker

Deniz ötesi şehirlerin gri sokaklarında yürürken bile gözlerim arkada.
Siluetin hâlâ göğsümde, martılarla yarışan bir hayal gibi.
Ruhsuz kalabalıkların arasından, sanki hiç yokmuşum gibi süzülüyorum.
Bedenim burada, ama ruhum Eminönü’nden Kadıköy’e süzülen bir vapurun güvertesinde.
Rüzgârla Boğaz’a karışmış, dalgaların sessiz şarkısında kaybolmuş.
Ayasofya’nın taşları hâlâ alnımda; ağır bir gölge gibi.
Karacaahmet’te hayatla ölüm yan yana yürürken ben de sessizce izliyorum.
Zaman burada durmuş, ben hâlâ ona dokunamıyorum.
Her adımım hatıralarla dolu, her nefesim Boğaz’da asılı bir özlem fısıltısı.
Süleymaniye’den süzülen ezan, Galata Kulesi’nde yankılanıyor;
her taşta, her sokakta, her rüzgârda senin sesini arıyorum.
O ezan, geçmişimle bugünü, seninle beni birbirine bağlıyor.
Sana kavuşmak istiyorum ama kavuşamıyorum.
Bu bir eksiklik değil, kaderin bana bıraktığı bir yara.
Ve ben, senin yokluğunu özlem diye taşıyarak yaşıyorum.
Pier Loti’ye çıkıyorum; Haliç ayaklarımın altında uzanıyor.
Geçmişim bir çayın buğusunda yükseliyor, şehir konuşmuyor, sadece susuyor.
Ben konuşuyorum, ama bedenimi arayan kelimelerim İstanbul’un boş sokaklarında kayboluyor.
İnsan en çok buna ağlıyor: Ruhun orada, bedenin buralarda.
Ve hiçbir köprü, hiçbir vapur, hiçbir martı yetmiyor sana ulaşmaya.
Bütün İstanbul özlemi biriktirdiğim bu yürek,
her nefeste seni arıyor, her bakışta seni bulamıyor.
Ve ben hâlâ—hâlâ, hâlâ—seninle olamadığım o vapur yolculuğunda savruluyorum.
Ey İstanbul…
Dünyanın hiçbir nimeti, hiçbir şehri seni benden alamıyor.
Işığın, rüzgârın, hatta sessizliğin bile içimde bir yankı;
bir tutku, bir suskun aşk.
Ne kadar uzağında olsam da kalbim seninle çarpıyor.
Her sokak lambanda, her martının çığlığında seni arıyor gözlerim.
Ve bil ki, ne zaman geri dönsem, hiçbir şehir bana senin kadar ait değil;
hiçbir şehir, benim kadar senin için yanmıyor.
Ruhumun en derin köşesinde, tüm özlemimle, tüm çaresizliğimle sana tutuluyorum.
Bedenim buradayken ruhum hâlâ senin vapur güvertende, dalgalarla dans ediyor.
Ve ben, senin yokluğunda bile, seninle yaşamayı öğreniyorum....
...........!
....?
.