Özüne dönmeli, özden gelen.
Bozkırın bozlağı, halkımın ağıtları gibi.
Dalgalanan hilâlin altındaki çocuklar gibi.
Yırtılmış, kirli paslı pantolonum gibi.
Akşam ezanı gibi, dar sokaklar gibi.
En çokta biz gibi, bu memleketin divaneleri.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta