Memet Şiiri - Aydın Ahmet

Dokuzyüzyetmişin bir yaz gününde
Cemaat içinde görüldü Memet
İkindi çıkışı cami önünde
Bir tarla yüzünden dövüldü Memet

Boz Ali köpürdü, alttan almadı
Araya girdiler, fayda olmadı
İmam yıkayacak yeri kalmadı
Anaya, avrada sövüldü Memet

Gariban olanın olur mu ardı
Ne zengin babası ne dostu vardı
Hasımlar sırtında üç sopa kırdı
Taze bir dal gibi serildi Memet

İnsafa sığar mı böyle bir olay
Üşüştü üstüne hepsi bir alay
Gariban olanı dövmesi kolay
Kolları bacağı kırıldı Memet

Mazlumlar için mi bu kahpe devran
Çenesi kulağı oldu kan revan
Yerle yeksan idi o yiğit civan
Sanki bir çarmıha gerildi Memet

Boz Ali bir sürü martaval düzdü
Düzeni bozuyor diyerek kızdı
Jandarma çavuşu bir zabıt yazdı
Sonra mahkemeye verildi Memet

Boz Alin’in yalan şahidi Veli
Amirden memura uzanır eli
Salonun içinde ters kelepçeli
Tapusu, senedi soruldu Memet

Okundu Savcının ilk mütalaası
Dedi ki; bu adam bir baş belası
Hâkim sabırsızdı oldu olası
Defteri çabucak dürüldü Memet

Ardında üç aylık gebe karısı
Saçları örgülü, saman sarısı
Ayrıldı canının öbür yarısı
Kaderin ağları örüldü Memet

Her seçim önünde affı beklerken
Akşamı geç saydı, sabahı erken
Diyarbakır, Urfa, Kadirli derken
O ilden o ile sürüldü Memet

Yılları taş gibi bir bir döşedi
Sekiz yıl kodeste neler yaşadı
Karısı kendini nasıl boşadı
Anlata anlata yoruldu Memet

Neye yarar şimdi olsa sarayı
Tüketti burada doksan üç ayı
Çıkarıp cebinden son sigarayı
Duvarın dibine kuruldu Memet

Hasretlik çökünce bir bayram günü
Unuttu çektiği dertleri- dünü
Kalmadı içinde zerrece kini
Olgunlaştı artık, duruldu memet

Buruldu yüreği gün yaklaşınca
Saçları aklaşıp damdan çıkınca
İhtiyar babası ona bakınca
Ağladı, hepsine sarıldı Memet

Bir ara gönlünde bir neşe koptu
Yerlere kapandı- toprağı öptü
Serçeler dallarda neşeyle öttü
Mavi gökyüzüne vuruldu Memet

Vel hâsıl dostlarım döndü de köye
Yeni bir hayattı ondaki gaye
Muhtaç eylediler ekmeğe suya
Terk etti bu köyü, darıldı Memet