Kar yağıyor. Sizin orada da yağıyor mu bilmiyorum; ama üşüyorum ben…
Bilmiyorum şuan ne hâldesin sen…
Biliyorum…Biliyorum uyuyorsun şuan, zaten eksik kalırdı uykunun bir yanı sen uyumasan…
Dedim ya “Üşüyorum” Odamın sıcaklığı yetmiyor bana, kalemime sarılıyorum usulca, ısınmak ve bu sıcaklığı seninle paylaşabilmek için…
Bu satırları yazarken ağlamaklı biraz kalbim; ama sor “Niçin? ”
Bir kardeşim olsun isterdim hep, küçük bir kız kardeşim…
Sadece kardeş değil ama! Gülüşüm, mutluluğum, yani sevgi dolu olan her şeyim…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta