(Melih Cevdet İçin)
Ya kendimden korkuyorsam abi..
Titreyen kendi gölgemden.
Etrafımda riyakârlar kum gibi kaynıyorsa.
Sırdaşın kan saçıyorsa suratına.
Ne çıkar hava güzel olsa.
Kuşkularım batırıyorken diplere.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta