Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ağlamaktan başka elimizden ne gelir ki...
Allah yâr ve yardımcınız olsun.
Saygı ve selamlarımla.
Hüzünleri duygusal cümlelerin içine sarmalayıpta bu kadar anlamlı yansıtabilen başka şiirler de vardır belki ama bu anlatım, bu içime işleyen ifadeler benim ayaklarım yerden kesti adeta. Ne mutlu bunu düşünen beyine, ne mutlu bunları ifade edebilen yüreğe ve ne mutlu bunları yazan kalemi tutan ellere. Yolunuz aydınlık yüzünüz güleç kalsın.
şairi şiiri ve anısına yazılan yüreği sevgiyle saygıyla selamlıyorum...
çekeceğimiz acılar, sevdiklerimizi geri getirseler çok daha acısını hatta en şiddetlisini çekerdik. taktir-i ilahi işte arkadaşım.
hüzünler kaleminde kalsın ve yüreğine uğramasınlar.Allah başka acı göstermesin.
selam,saygı ve sevgilerimle.
Duygulu acılı sezgili yüreğiniz yanmasın üşümesin duygularınız .
Çok güzel bir şiir okutun bize duygulu coşkulu yüreğinize sağlık..
sevgi saygılar
Niceleri yanarken yandım
Sabah ayazları sogutmadı yüreğimi
Üzülmek yakışmasada mana alemine
Karalar bağladım,kokunu özlerken..
Gelecek açmayan tomurcuklarıyla solarken
Melekler gülümserken gökte
Zamansız ayrılığın vakti geldi
Gitme diyemedim,
Vurulurken gelecek düşlerim
Paramparça oldum,yaralandım..
Hayalin çırpınan bir kuş olur
Yüreğimde
Gecenin bir yarısında
Gözlerim dolar,hatıraların uykularımı
Delik deşik eder...
Üstüme yağan karda
Üşür duygularım
Hayaline sıkı sıkı sarılır
Ağlarım
Yüregine sağlık harika dizelerdi, içtenlikle kutlarım kardeşimi, ilhamın bol gönlün şen kalsın. sevgiler....
Tanri sabirlar versin ve o guzel yuregine bir daha, dertler ve acilar dusmesin Sule Hanim. Sevgi ve saygilarimla esen kalin!(10on+ant)
Sevgili şule senden esinle bir şeyler karaladım ve bu acıyla yananlara armağanım olsun...
Selamlar ...
Soğumaz ayazda karda yaralı yangın yürek
Açmayan gonca yeşermeyen yaprak
Üzse de gelinciği
Bak gülümsüyor melek zamansız firarda zamansız
Zamansız gülerek gidene
Hatıra denizinde yüzen çıkmaz sokak karlı şubat geceleri
Unutulmaz geçen günler unutmaz sevgililer
Haydi sil gözlerini
Ayrılık ateşi sararken gelinciği
Üşüse de hayaller delik deşik
Üzülmek olmaz böyle gitmeye….Pınar Atay sonsuz şiirler
Şule hanım zaman zaman sayfanızı yoklardım yeni şiiri varmı diye lakin şimdi gurup mesajlari içinde görünce iki kez okudum.İşte şiir bu dedim.Siz yinede duygulrınızı üşütmeyin.Grçi hatıralarınız uykularınızı delsede onarılır.Gönlünüz feah olsun .
Saygılar.
ATAMAN ERTUĞRUL
Melekler Gülerken
Niceleri yanarken yandım
Sabah ayazları sogutmadı yüreğimi
Üzülmek yakışmasada mana alemine
Karalar bağladım,kokunu özlerken..
Gelecek açmayan tomurcuklarıyla solarken
Melekler gülümserken gökte
Zamansız ayrılığın vakti geldi
Gitme diyemedim,
Vurulurken gelecek düşlerim
Paramparça oldum,yaralandım..
Hayalin çırpınan bir kuş olur
Yüreğimde
Gecenin bir yarısında
Gözlerim dolar,hatıraların uykularımı
Delik deşik eder...
Üstüme yağan karda
Üşür duygularım
Hayaline sıkı sıkı sarılır
Ağlarım
Tebrik ederim sizi, şiiriniz çok duygulu ve anlamlı yüreğinize kaleminize sağlık tam puanım****10saygılar
Bu şiir ile ilgili 109 tane yorum bulunmakta