Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Melankolik Sevda
Sen suçtun pusu kurdun yollarıma,
Sen suçtun ayaz çaldın dallarıma,
Sen suçtun kara sürdün ak alnıma,
Sen suçtun en çokta kendini sevdirdin.
Ellerime verdin kör bir bıçağı
Öldürttün içimdeki mahsum çocuğu
Keşke bende ölseydim tutunup ta kalmasaydım
Sevdaya solgun gecelerde boynuma dolanmasaydın
Çekingen düşlerimde sensiz sevmeleri beceremiyorum
Olmamalıydım umarsız bir yürekte
Sayfa sayfa ödentiler.
İnsanın güzelliği yüreğinde olurmuş
Nerde sende o yürek!
Al yeşil sevda yolunda, ay ışığında
Melankolik bir sevdanın tuttum ellerinden
Hayatına son veren katilide ben oldum
Manisa
Özlem Çetin
-çarpıcı albenili bir giniş,,,sen suçtun.,,,,sevdasal bağlamlarda sevgiliye çok rahatlıkla izafe edilebilecek bir sıfat..
-
Sevdaya solgun gecelerde boynuma dolanmasaydın
Çekingen düşlerimde sensiz sevmeleri beceremiyorum
...çok narin ve incecik melenkonik bir çizgiye otutkrmuş şair ustaca, duygu dizaynı akışı harika..
-selam şairimize..
'İnsanın güzelliği yüreğinde olurmuş
Nerde sende o yürek! '
içten bir serzeniş ancak bu mısra ile anlatılabilir di sanırım.tbrk eder başarılar dilerim.Saygılarımla.
içsel söyleşi hesaplaşma gibi geldi bana biraz
ama hangimiz hesabını yaptık yarınımızın ....yaşamak çok güzel yeni güne günaydın diyerek başlamalı hayatın incecik bir yerinden tutunarak sevgilerimle.........
müzeyyen başkır
Çok hoş...
Umarsız bir yürekte olmamalı
Ödentileri sayfa sayfa yazmalı
İnsanın güzelliği yüreğinde olurmuş
Beden gider yürek yerinde dururmuş.
Nerde sende o yürek !
Ay yeşil sevda yolunda, ay ışığında
Seninki korkak bir böcek..
Melankolik bir sevdanın tuttum ellerinden
Hayatımı , aşkımı,odumu söndüren
Yoz yüreğinin katili oldum sonunda ben..
Güzel şiirinizi kendime göre değiştirerek yeniden yazamaya , yniden renklendirmeye çalışarak takdirlerimi belirtmek amacıyla yukarıya ekledim.
Kutlarım.
İnsan bazen bedel ödemeye de razı oluyor. Güzel bir anlatımla Melankolik Sevda kutlarım.
Birol Hepgüler.
Bu kadar karamsarlık size göre değil; siz yine ayın yeşil olan sevda yollarında, ellerinden tutmak ve emin adımlarla yol almak size daha çok yakışır. İçtenleğimi mazur görün. Güzel bir şiir okudum Özlem hanım, sevgilerimle esen kalın!!!
Yıkıntılar olmuş olsada sevda evleri duygu nefesiyle örülmüştür ve bir gün bu eve gerçek sevginin gireceğini umuyorum...Tebrikler...atıl kesmen
Güzeldi Özlem kardeş.
Yüreğine sağlık.
Olmamalıydım umarsız bir yürekte
Sayfa sayfa ödentiler.
İnsanın güzelliği yüreğinde olurmuş
Nerde sende o yürek!
Ay yeşil sevda yolunda, ay ışığında
Melankolik bir sevdanın tuttum ellerinden
ÖZLEM HANIM YÜREĞİN DERT GÖRMESİN SEVGİ VE SELAMLARIMLA ON PUAN
Hayatına son veren katilide ben oldum
Bu şiir ile ilgili 22 tane yorum bulunmakta