melankolik bir yanım depresif olan kişiligim kahırla bezenmiş sanki bedenim
adlandıramıyorum kendimi tanıyamıyorum içimde katil duygularımla
acıyı öyle bir yaşıyorumki acısız hayatın tadı yok gibi alıştım kaybetmelere
içimde sevgi çiçekleri, gönül bahçemde yeşerirken susuz kalıyorum sanki
bilinç altına yerleşmiş derin izlerim var içimdeki siyahlığın varoluş sebebimi
bana özel melankolik hayatımın depresif geçen hayat damarımmı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta