Mektup ve Kelebek Şiiri - Volkan Kaz

Kimi zaman uzun kimi zamansa kısaydı yazdığım,
Adresi belirsiz mektuplarımın.
Konusu en çok acı, aşk, hayat
Bazen de dergide bir okuyucuya cevap.

Boş durdumdu yazardım hep.
Uzağa yakına.
Sığınırdım sözcüklerin sığınağına,
Üşümezdim – 30 derece kışın bile,
Muş’ta.

Yazdıkça yazasım gelirdi,
Bir ben daha olur,
Zarfın içine sığar,
Gönderirdim.
Uzaklara çok uzaklara,
Hatta çok daha uzaklara
Mesela dünyadaki en büyük uzaklık olan
Aynı sıradaki iki insan arasındaki uçurumu
Aşardım, bir kalem ve bir kağıtla.

Yazmasam o gün bir kelebek ölürdü,
Bilirdim.
Gerçi yazsamda ben ölürdüm,
Hep bir parçam kopup gider,
Ulaşırdı dosta, sevgiliye mektupla.
Ama kelebek bir kere ölürdü
Ben ise her gün.

27 Kasım 2007 - Salihli