sevgili sana benden sana senden söz ederken
göğüne gözlerimin buğusundan kara güvercinler uçururdum
saçlarıma her yağmur düşüşünde sana filizlenip kanatlanırdım
suları arşınlayan ay ışığı tıkanırdı da rehin kalırdım desem
belirsiz bir bulut yağmuruyla üstümden geçip giderken
bazen kara gözlerinde beni içine alan bir ateş yanardı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ödül ödüldür kederli de olsa,mes'ele taşıyabilmekte yürekte..:)))))Şiir güzel-di..
Mim Kemal Ertuğrul
Mükemmel bir şiir ve etkileyici bir mektup..
Tebrikler..
bu mektubu güvercinler sahibine ulaştırır inşallah
saygılar
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta