Sevgilim.
Uyuyamıyorum. Ciğerlerim acıyor bir kaç gündür, mutsuzluğum benimle geziyor yine. Mutsuzluğum sadık bir evcil hayvan gibi..
Seni soruyorlar. Yüzümü yere eğiyorum. Gittiğini sır gibi saklıyorum.
Sen voltadasındır şimdi. Ranzan dar geliyordur. Rahatsız ediyordir seni alçak yastığın.. Ben gelmiyorumdur elbet aklına. Gözlerin yeşermiştir kesin, ilkbahar yapraklarının rengiyle bakıyorsundur.
Dün biraz seni düşündüm.
Yan yana olduğumuzu, konuşmazdık belki. Ama yan yana olmak tuhaf şeydir. Bilirsin yan yana olunca organların birbirine çarpıyor gibi hissedersin. Elbette beni sevmedin ama eğer birini sevdiysen yan yana olmak kusursuz ve eksiksiz hissetmektir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok etkilendim bu anlatıdan-çok dokunaklı çok acı bir ayrılış anlatılıyor-bu kadar rahat dizelerle böyle bir ayrılık bilmem- belki daha sert sözcükler hak ediyor - şiir dizelere sığmamış-yüreğine sağlık...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta