Mehveş Şiiri - Fatih Sasol

Kendini asmış kararmış gün.
Benzi bembeyaz olmuş ayın.
Nerde o kızıllığı nerde o kan.
Morarmış vücudunda yıldızları vardı.

Gözlerimi alan ışıklarıyla binlerce güneş,
Harlı bir güneşten gözükmeyen ay.
Şimdi onların tanrıçası gibi mehveş,
Bak altında secde eder uzay.

Rengini çevirdikçe karartmış tebaasını,
Her birini kendine benzetmeye alışmış.
Derin bir uykuya dalınca kara simasını,
Sanki hiç ölmemiş gibi tekrar ağartmış.