Akasya çiçekleri ne güzel kokardı eskiden
Ağzımızda tat vardı gönüllerde huzur
Kurusoğan Kurufasulye yesek de turşu
Mutluluğu paylaşırdık hep konu komşu
Çatkapı açıktı gönüller evler
Pazarlıksızdı sammimiyetler davetler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta