Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Halihazırda bir diyarın içinde fosforlu geceleri kovalayan yalnız bir kırlangıç edasındayım...
Şubatın taze karlarında dünyaya ak meleğin kollarında gelip, anamın sıcacık kucağında gözlerimi açmışım.
Zemheri geceleri kovalayarak diyar diyar gezmiş bir ekim gününde İstanbullu olmuşum...
Kırlangıç kanatlarımı boğazdaki martılarla takasa gidip yarin hayali ile yıllarca boğazda uçmuşum....
Bir inci tanesine vurulup kalmışım kızkulesi gölgesinde,kendimden geçmiş hayata kanat çırpıp du ...
