Gülüşün hangi mevsimin güzelliğine ait
Küçük bir gülüşünde
Bildiğim tüm mevsimler silinir
Gözlerinde adı konmamış mevsimler başlar…
Öyle bir zamandayım ki
Her renkten insan var,
Hiçbiri bana değmiyor.
Konuşuyorum—
Sözüm daha ağzımdayken
Bu beden benim değil, coğrafyanın bedeni.
Hapsolmak demek yalnızca parmaklıklar ardı değil.
Bir beden de olabilir insana zindan,
bir ten de kapatabilir ruhun ışığını.
Bu coğrafyada,
Bir annenin çaresizliğini
Hangi toprak anlatabilir ki
Hangi akan su sesi duyurabilir
Hangi göz ant edebilir
Hangi yürek dayanabilir
Bir annenin çaresizliğine…
Öyle bir an vardır ki
Ne kadar sözcük bilirsen bil
Birazdan onu göreceğini bilmek
Kalbini sözcüklerden azat eder
Ve seni
Tatlı bir kifayetsizliğe bırakır.
Üç yaşındayım,
Hayat ve ben.
Sanki gördüklerim bir déjà vuymuş;
İnsanlar, samimiyetler, sevgiler…
Elini tuttuğumda
Zaman bekler,
Dünya sessizleşir.
Hiçbir şey söylemeye gerek yok;
Çünkü her şey
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!