Sabah uyandım, dışarıda kar yağıyor;
Bembeyaz bir örtü kaplamıştı bahçemi.
Bahçenin ortasında da bir toprak yığını duruyor;
Yığının etrafında kar birikmiş, ortası kahverengi...
Kar gözlerinin akı, toprak gözlerinin rengi gibi sanki.
Biliyorum hayallerinin peşinden koşuyorsun
Ve hiç bırakmayacağına inanıyorum
Biliyorsun bu dünyanın yalan olduğunu
Kimse kimsenin umrunda olmadığını
İleride de kimse seni önemsemeyecek
Ben, başkasının derdine üzülürdüm, sanki kendi derdim gibi
Başkasının sevincine ise kendi sevincim derdim
Dünyada birisi öldüğünde ağlardım, sanki ben ölmüşüm gibi
Allah'ın verdiği canı, Allah alır derdim
İnsanlar nasıl bu kadar kolay, canlara kıyar ki
Küçükken, büyümek isterdim.
Şimdi büyüdüm, küçülmek istiyorum.
Bir insan ancak bu kadar kendi kötülüğünü isterdi bilmeden.
Henüz hayatın tüm gerçeklerini görmedim bile.
Yalnızlık denen şey etrafında kimse olmaması değilmiş.
Sonbahar bitti kış geldi ayaz geldi kar geldi
Ama bir sen gelmedin
Kış mevsiminde kara benzetirdim seni
Kendimi ise masum ,hevesli küçük bir çocuğa
Yağarken heveslendirirdin beni mutlu olurdum
Ama ardından yağmur yağardı
Boşluktayım, kimse yok yanımda
Duvarlarla muhabbet ediyorum
Çoğu kişiden iyi, konuşmuyorda kırmıyorda
Beni dinlediğini biliyorum, bazıları dinlemiyorda
Öyle bir boşluktayım ki, uzay boşluğu yanında zerre
Fokurdayan lavların içine düştüm,
Taşa takıldım sandım, taşa küstüm.
Meğer o itmiş beni bu ateşin içine,
Aldanmışım temiz görünen kalbinin kirine.
Kalbimin ateşi öyle coştu ki o an,
Yeni bir sınıfa geldim
Bir silgim vardı birde kalemim
Çalışıp kazanmaktı temennim
Tükenmez kalemle yazdım, silemedim
Yeni bir okula geldim
Baharın son ayları, son günleri ki
Ağaçlar meyve veriyor, ağacım değil
Etrafı kayalarla dolu bir ağaç nasıl yaşar ki
Topraklar ekilmiş, toprağım değil
Artık kuraklaşıyorum, biçmesen de olur
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!