Mehmet Ata Günal Şiirleri - Şair Mehmet ...

Nohut pilav tabakta,
Sosu tuzu havanda,
Buyurun beyler sofraya,
Afiyet bal şeker olsun.

Tencerede pişersin,

Kalker kayalardan beslenir,
Midyat’ın güneyinden süzülür,
Nusaybin’in kuzeyine varır Beyazsu.

Soğuk ve berrak,
Kalbi bembeyaz su;

Günün ilk ışığı vurunca yüzüne,
Usulca süzülür, gerdanlık olur bedenine,
Bağrına yaslanmış bin yıllık taş evlerin,
Eser tanyeli,Mezopotamya'ya bakan gözlerine.

Güneşi ilk sen görürsün, susar sözlerim,

Her yılın mayıs'ında....
Toprakla buluşunca bahar damlaları,
Gözlerimde yeşerir eski hatıraları.
Rüzgâr taşır uzak diyarlardan masalları,
Kalbime düşer sessiz, saklı dualar...
Kuşlar uçar mavi göklerin altında,

Makarnam döner, kaynar su içinde,
Lezzetiyle büyüler her kepçede,
Fırında peynirle, domatesle,
Hele mantarlısı, tavuklusu…

Tam bir iftarlık tablosu!

Istanbul’un sokaklarında
Bir gezinti, bir his, bir ruh...
Kapalıçarşı’nın mistik havası
Mahmutpaşa’nın yokuşunda hissedilir.
Eminönü’nde Haliç’in mavisi,

Üzümü salkım salkım iner avluya,
Güneşten sır saklar her tanesi.
Kavunun kokusu dolar odaya
Reyhanı serinletir nefesi
Buğdayı sarar ovayı
Sanki altından bir dehliz

Taş evlerde serin düşler,
Güneşle yoğrulur yüzler,
Sabırla büyür gülüşler,
Mardinli derler bize.

Taşın soğuğunda sabrımız saklı, güneşin sıcaklığında kalbimiz açık, gözlerimiz uzaklara dalar bazen. Her sokak taşlarla örülü bir destan, her avlu anılarla dolu bir hazine; bir nefes alır, derin bir soluk veririz.

Taş evlerde serin düşler,
Güneşle yoğrulur yüzler,
Sabırla büyür gülüşler.

Mardinli derler bize.