Bazen en doğru yol;
Kalbi göğe bırakmaktır,
Her şey için sessizce
Teslime sarılıp durmaktır.
Ve gönül yorgun düşerse,
Bir zamanlar
adımı söyleyişinle iyileşirdi akşamlar,
gözlerin, karanlığa karşı yakılmış
küçük ama inatçı bir lambaydı.
Ben derinleşirken hayatta,
sen vardın; suskunluğumun içinde bile
Takvim susuyor bu gece,
rakamlar usulca çekiliyor kenara.
Bir yıl daha,
adını kalbime yazıp gidiyor
arkasına bakmadan.
Bazen insan sadece susar,
ne öfkenin ağırlığıdır omuzunda,
ne de kırgınlığın keskin dili.
Sadece susar…
Çünkü artık kelimeler yorgundur.
Kimse bilmez,
Senin adın düşünce kalbime
Hangi rüzgârlar diner,
Hangi yaralar yeniden sızlar.
Ben içimdeki sessizliğe sığınırım;
Çünkü en çok orada seni bulurum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!