Korkuyorum yine gecelerle kalacağım diye
Kemirecek beynimi olur olmaz düşünceler
Sen geleceksin aklıma oysa istemiyorum
Serseri ruhum sensiz kalmak istiyor.
Korkuyorum karanlıklardan sen yokken
Demiştim sana zamanla değişir sevgiler ve sevgililer
Kaybolur sevda türküleri hüzün kaplar her yanını
Bilemezsin zamanla yaşanmışlık körü körüne saplantı
Unutamaz yaşarsın hatıranla ölüm sizi ayırana dek..
Korkularla yüzleşirken pişmanlıklar ağır basar her zaman
Bugün sensizliğin kaçıncı ayı bir asır gibi
Kahroluşumun bir kanıtı sanki içimdekiler
Biten bir sevginin sensiz kalan isteklerimden
En kötüsü de boş bir kalbin son çırpınışları
Ne hayallerle başlamıştık oysa seninle birlikte
Ben senin hayatında hiç olmamışım ki
Sadece kendimi kandırmışım bugüne kadar
Dışarda yağmur yağıyor gözlerimle yarış halinde
İçim acıdı son konuşmamız geldi aklıma..
Camdan dışarıyı izliyorum herkeste bir telaş
Kimlere sordum seni bilsen uçan kuşlara, mavi bulutlara, vals yaparak giden uçaklara, dalgalı denizlerde giden gemilere, yolda giden insanlara haberi yok onlarında nerdesin.
Sonsuzluğa gittin sanki buhar olup uçtun sanki iz yok senden haber versen nerdeysen mutlumusun kimlesin öyle.
Kırdığın kalbe ömrünü vermiş, perişan yaşayan,hayatı bitmiş bu adamdan haber ver ne olur,istemiyorum gazetelerin üçüncü sayfalarında acı haberlerini dayanamam biliyormusun…
Batsın demiş Orhan baba bu dünya için nede güzel söylemiş, sen olmadıktan sonra anlamı yok nefes almamın sensiz olan sabahların gülen gözlerinin ışıltısı olmadıktan ve hilafsız duru bakışların yoksa, inan değeri yok kollarımda uyanmadıkça bu hayatın ve diğer anlamsız sözcüklerin dön seni çok özledim.
Zor geliyor bak şimdi eşi bulunmayan İstanbul’umda yürümenin sohbet aralarında tek kadeh atmanın ve bu hayatta olmazsa olmazların kavram karmaşasında koşturmanın karanlıklar prensi olmanın varlığın yoksa boş biliyorum yakarmalarım olsun yinede bekliyorum yitirmeden sana olan umudumu belki birgün çıkar gelirsin hatta boynuma sarılıp aşkımsın demeni bekliyorum……………..
Sebepsizce ağlıyorum geceleri kimsesizim
İsyan edesim geliyor neden neden hep ben
Annemi özlüyorum erken vedası geliyor aklıma
Kendimi parçalanmış, yaralanmış tuzla buz olan..
Şanssızlığım yine buldu beni gülmeyi yasaklayan
Kim unutturdu beni sana söyle bende bileyim
Beni böyle bırakıp gittin bir yabancı için
Göz ağrımdın ömrüm feda idi senin uğruna
Bırak aksın göz yaşlarım güne karışsın seninle..
Durma infaz et sözlerim ağır geldiyse sana
Kırık bir vazo gibi hayat kırıklıklarıyla dolu yaşantım
Güneş görmeyen çiçekler misali kuruyarak ölürken
Perdeleri kapalı karanlık odamda seni bekliyorum
Gel ki bu kalbim sevinçle dolsun yeniden coşsun senle..
Buz tutan bu şehirde kar yağıyor yüreğimin derinlerine
Sen benim kayboluşumsun dudaklarımda kalan
Zifir karası yüreğinde kalmışım kırıntılardan
Kırık dökük cümleler kuruyorum anlamı olmayan
Ruhumda kalan küller gibi sende savrulacaksın..
Sen benim kaybettiğim rotamsın, adressiz sokağım
Mutluluğa giden bir yolcuyduk senle ben
Öfkeler, kaygılar yoktu bu güzel hikayede
Bir vazgeçiş oldu her şeyden söylemesi kolay
Yolculuktan, hayattan korkan bir kadın oldun..
Ayrıldık biz geçmiş zaman aşıkları olduk bak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!